29 Ekim 2014 Çarşamba

Jorge Luis Borges - ("El hilo de la fábula." Los conjurados.)

"El hilo se ha perdido; el laberinto se ha perdido también. Ahora ni siquiera sabemos si nos rodea un laberinto, un secreto cosmos, o un caos azaroso. Nuestro hermoso deber es imaginar que hay un laberinto y un hilo. Nunca daremos con el hilo; acaso lo encontramos y lo perdemos en un acto de fe, en una cadencia, en el sueño, en las palabras que se llaman filosofía o en la mera y sencilla felicidad."

Jorge Luis Borges - ("El hilo de la fábula." Los conjurados. Madrid: Alianza, 1985.)





"The guiding thread is lost; the labyrinth is lost as well. Now we do not even know if what surrounds us is a labyrinth, a secret cosmos, or a haphazard chaos. Our beautiful duty is to imagine that there is a labyrinth and a guiding thread. We will never come upon the guiding thread; perhaps we find it and we loose it in an act of faith, in a rhythm, in dreams, in the words that are called philosophy or in pure and simple happiness."

Jorge Luis Borges - ("El hilo de la fábula / The Thread of the Fable". Los conjurados. Madrid: Alianza, 1985.)





"İplik kayboldu, labirent de kayboldu. Şimdi bizi bir labirentin mi, gizli bir kaosun mu, yoksa tehlikeli bir karmaşanın mı çevrelediğini bilmiyoruz. Bizim hoş görevimiz, bir labirentin ve bir ipliğin var olduğunu düşlemektir. Asla ipliği ele geçiremeyeceğiz; günün birinde bulmamız ve bir inanç eyleminde, bir ezgide, bir düşte, felsefe denen sözcüklerde veya basit mutlulukta yitirmemiz olası."

Jorge Luis Borges - (The Thread of the Fable)

Çeviri: Münir H. Göle


Theseus cycle of deeds: centre, Minotaur; around, clockwise from top,
Kerkyon, Prokrustes, Skiron, bull, Sinis, sow. Attic red-figured kylix,
ca. 440-430 BC. From Vulci.
(British Museum; image by Twospoonfuls, 2008)

http://es.wikipedia.org/wiki/Teseo

http://en.wikipedia.org/wiki/Theseus

http://tr.wikipedia.org/wiki/Theseus









Gérard de Nerval - (Sylvie)

"Il ne nous restait pour asile que cette tour d'ivoire des poètes, où nous montions toujours plus haut pour nous isoler de la foule."

Gérard de Nerval - (Sylvie)





"The only refuge left to us was the poet's ivory tower, which we climbed, ever higher, to isolate ourselves from the mob."

Gérard de Nerval - (Sylvie)





"Como único asilo sólo nos quedaba la torre de marfil propia de los poetas, a la que subíamos cada vez más alto para aislarnos de la muchedumbre."

Gérard de Nerval - (Sylvie)





"Bize kalan tek sığınak, kalabalıktan gitgide uzaklaşmak için durmadan tırmandığımız fildişi kuledir."

Gérard de Nerval - (Sylvie)


Leave me here, by Thymournia

27 Ekim 2014 Pazartesi

Jorge Luis Borges - (Elogio De La Sombra)

"Vivo entre formas luminosas y vagas
que no son aún la tiniebla."

Jorge Luis Borges - (Elogio De La Sombra)





"I live among vague, luminous shapes
that are not darkness yet."

Jorge Luis Borges - (In Praise of Darkness)

Translated by Hoyt Rogers





"Yaşıyorum; belirsiz, karanlıkta parıldayan
şekiller arasında, henüz yeteri kadar
karanlık olmayan."

Jorge Luis Borges - (Karanlığa Övgü)

Çeviri: Ömer Cem Demirci


Jorge Luis Borges, Palermo, Sicily, Italy, 1984, by Ferdinando Scianna

25 Ekim 2014 Cumartesi

Forugh Farrokhzad - (Another Bird)

ANOTHER BIRD

My whole being is a dark chant
which will carry you
perpetuating you
to the dawn of eternal growths and blossoming
in this chant I sighed you sighed
in this chant
I grafted you to the tree to the water to the fire.

Life is perhaps
 a long street through which a woman holding
 a basket passes every day

Life is perhaps
a rope with which a man hangs himself from a branch
life is perhaps a child returning home from school.

Life is perhaps lighting up a cigarette
in the narcotic repose between two love-makings
or the absent gaze of a passerby
who takes off his hat to another passerby
with a meaningless smile and a good morning .

Life is perhaps that enclosed moment
when my gaze destroys itself in the pupil of your eyes
and it is in the feeling
 which I will put into the Moon's impression
 and the Night's perception.

In a room as big as loneliness
my heart
which is as big as love
looks at the simple pretexts of its happiness
at the beautiful decay of flowers in the vase
at the sapling you planted in our garden
and the song of canaries
which sing to the size of a window.

Ah
this is my lot
this is my lot
my lot is
a sky which is taken away at the drop of a curtain
my lot is going down a flight of disused stairs
a regain something amid putrefaction and nostalgia
my lot is a sad promenade in the garden of memories
and dying in the grief of a voice which tells me
I love
your hands.

I will plant my hands in the garden
I will grow I know I know I know
and swallows will lay eggs
in the hollow of my ink-stained hands.

I shall wear
a pair of twin cherries as ear-rings
and I shall put dahlia petals on my finger-nails
there is an alley
where the boys who were in love with me
still loiter with the same unkempt hair
thin necks and bony legs
and think of the innocent smiles of a little girl
who was blown away by the wind one night.

There is an alley
which my heart has stolen
from the streets of my childhood.

The journey of a form along the line of time
inseminating the line of time with the form
a form conscious of an image
coming back from a feast in a mirror

And it is in this way
that someone dies
and someone lives on.

No fisherman shall ever find a pearl in a small brook
which empties into a pool.

I know a sad little fairy
who lives in an ocean
and ever so softly
plays her heart into a magic flute
a sad little fairy
who dies with one kiss each night
and is reborn with one kiss each dawn.

Forugh Farrokhzad - (January 5, 1935 — February 13, 1967) was an Iranian poet and film director.

Karim Emami Az Past O Bolande Targomeh Page 19-21





NUEVO NACIMIENTO

Mi existencia entera es un verso oscuro
que reiterado te llevará
dentro de sí al alba de los brotes y el crecer eterno
En este verso te he suspirado ¡ay!
En este verso
te he injertado al árbol, al agua y al fuego

La vida es tal vez
una larga calle por la que cada día pasa una mujer con un cesto
La vida es tal vez
un hilo con el que un hombre se cuelga de una rama
La vida es tal vez
un niño que vuelve del colegio
La vida es tal vez encender un pitillo durante el enervante intervalo
entre dos actos de amor
o puede que sea el desorientado paso de un transeúnte
que se quita el sombrero
y con una sonrisa vana le dice a otro transeúnte "buenos días"
La vida se halla tal vez en aquel instante cerrado
en que mi mirada se desploma en las pupilas de tus ojos
generando un sentimiento
que yo mezclaré con la percepción de la luna o la captación de la oscuridad

Es un aposento que mide lo mismo que una soledad
Mi corazón que mide lo mismo que un amor
mira los sencillos pretextos de su felicidad
y el bello marchitarse de las flores en la maceta
y el joven árbol que has plantado en el jardín de nuestra casa
y el canto de los canarios
que cantan lo mismo que mide una ventana

¡Ay...!
Esto es lo que me toca
Esto es lo que me toca
Lo que me toca
es un cielo que se hurta al colgar una cortina
Lo que me toca es bajar por una escalera abandonada
y llegar a algo podrido y perdido
es un paseo triste por el jardín de los recuerdos
y perder el alma en la pena de una voz que dice:
"me gustan
tus manos"
Mis manos plantaré en el jardín
verdeceré, lo sé, lo sé
y las golondrinas pondrán huevos
en los huecos de mis azules manos

Me colgaré en las orejas dos pendientes
dos cerezas rojas y gemelas
y me pegaré en las uñas pétalos de dalias
Hay una callejuela
donde los chicos que estaban enamorados de mí, aún con el pelo revuelto
y el cuello fino y las piernas delgadas,
piensan en las inocentes sonrisas de una chiquilla
que el viento una noche se llevó

Hay una callejuela que mi corazón ha robado
entre los barrios de mi infancia
Y el viaje de un cuerpo por la línea del tiempo
y el fecundar de un cuerpo la árida línea del tiempo
un cuerpo de una imagen consciente
que vuelve de la fiesta de un espejo
Y es así
como alguien muere
y alguien queda
y ningún buscador hallará perlas en un breve riachuelo que cae en un hoyo

Conozco
un hada pequeña y triste
que vive en el océano
y lento lento con una flauta de madera
toca la música de su corazón
una pequeña y triste hada
que de noche muere con un beso
y con otro beso nace de madrugada

Forugh Farrojzad - (Teherán, Irán, 1935-Teherán, Irán, 1964). Poetisa, Irán / iraní.

Versión de Clara Janés y Sahand

http://www.airesdelibertad.com/t24907-forugh-farrojzad





YENİDEN DOĞUŞ

tüm varlığım benim, karanlık bir ayettir
seni, kendinde tekrarlayarak
çiçeklenmenin ve yeşermenin sonsuz seherine götürecek

ben bu ayette seni ah çektim, ah
ben bu ayette seni
ağaca ve suya ve ateşe aşıladım

yaşam belki
uzun bir caddedir, her gün filesiyle bir kadının geçtiği
yaşam belki
bir urgandır, bir adamın daldan kendini astığı
yaşam belki okuldan dönen bir çocuktur
yaşam belki, iki sevişme arası rehavetinde yakılan bir sigaradır
ya da birinin şaşkınca yoldan geçişi
şapkasını geçtiği
başka bir yoldan geçene anlamsız gülümsemeyle "günaydın" diyen

yaşam belki de o tıkalı andır
benim bakışımın senin buğulu gözlerinde kendini paramparça yıktığı
ve bir duyumsama var bunda
benim ay ve karanlığın algısıyla birleştireceğim.

yalnızlık boyutlarındaki bir odada
aşk boyutlarındaki yüreğim
kendi mutluluğunun sade bahanelerini seyreder
saksıda çiçeklerin güzelim yok oluşunu
ve senin bahçemize diktiğin fidanı
ve bir pencere boyutlarında öten
kanarya ötüşlerini

ah...
budur benim payıma düşen
budur benim payıma düşen
benim payıma düşen
bir perde asılmasının benden aldığı gökyüzüdür
benim payıma düşen, terk edilmiş merdivenlerden inmektir
ve ulaşmaktır bir şeylere çürüyüşte ve gurbette
benim payıma düşen anılar bahçesinde hüzünlü bir gezintidir

ve "ellerini
seviyorum" diyen
sesin hüznünde ölmektir

ellerimi bahçeye dikiyorum
yeşereceğim, biliyorum, biliyorum, biliyorum
ve kırlangıçlar mürekkepli parmaklarımın çukurunda
yumurtlayacaklar

küpeler takacağım kulaklarıma
ikiz iki kirazdan
ve tırnaklarımı papatya çiçeği yapraklarıyla süsleyeceğim
bir sokak var orada
aynı karışık saçları, ince boyunları ve sıska bacaklarıyla
küçük bir kızın masum gülüşlerini düşünüyorlar
bir gece rüzgarın bizi alıp götürdüğü.

bir sokak var benim yüreğimin
çocukluk mahallesinden çaldığı
zaman çizgisinde bir oylumun yolculuğu
ve bir oylumla gebe bırakmak bir zamanın kuru çizgisini
bilinçli bir simgenin oylumu
aynanın konukluğundan dönen

ve böylecedir
birisi ölür
ve birisi yaşar
hiçbir avcı,
çukura dökülen hor bir arkta inci avlamayacaktır

ben hüzünlü küçük bir periyi biliyorum
okyanusta yaşayan
ve yüreğini tahta bir kavalda
usul usul çalan
küçük hüzünlü bir peri
geceleri bir öpücükle ölen
ve sabahları bir öpücükle yeniden doğacak olan

Füruğ Ferruhzad

Çeviri: Haşim Hüsrevşahi


Photo by Tráese Hyssälä

23 Ekim 2014 Perşembe

Ingeborg Bachmann - (Akıntı)

AKINTI

bunca yaşamda ve ölüme bunca yakın
o yüzden hesaplaşamıyorum kimseyle
koparıp alıyorum yeryüzünden kendi payımı

saplıyorum yeşil hançeri yüreğinin ortasına
atlas okyanusu'nun
kendi sularımda boğuluyorum

tarçın kokusu yükseliyor çatılardaki kuşlarla
katilim olan zamanla yalnız başımayım
esrikliklere ve maviliklere sığınıyoruz birlikte

Ingeborg Bachmann

Çeviri: Ahmet Cemal


Ocean, by Bill Phelps




22 Ekim 2014 Çarşamba

Federico García Lorca - (Al oído de una muchacha)

AL OÍDO DE UNA MUCHACHA

No quise.
No quise decirte nada.

Vi en tus ojos
dos arbolitos locos.
De brisa, de risa y de oro.

Se meneaban.
No quise.

No quise decirte nada.

Federico García Lorca - (Canciones, 1921 - 1924)





WHISPERING TO A GIRL

I did not want to
I did not want to tell you anything.

I saw in your eyes
two crazy little trees.
of breeze, of smile, and of gold

They are stirring
I did not want to

I did not want to tell you anything.

Federico García Lorca

http://99arts.org/99Media/Print_files/Song%20Gardens.pdf





BİR GENÇ KIZIN KULAĞINA

İstemedim, hiçbir şey
söylemek istemedim sana.

Gözlerinde iki çılgın ağaç gördüm,
gülüşten, esintiden, altından iki ağaç.
Kımıldanıp duruyorlardı, istemedim.

Sana hiçbir şey söylemek istemedim.

Federico García Lorca

Çeviri: Tüzün Gürson


Photo by Mark Sink

21 Ekim 2014 Salı

Fernando Pessoa / The Book of Disquiet

"I asked for very little from life, and even this little was denied me. A nearby field, a ray of sunlight, a little bit of calm along with a bit of bread, not to feel oppressed by the knowledge that I exist, not to demand anything from others, and not to have others demand anything from me - this was denied me, like the spare change we might deny a beggar not because we are mean-hearted but because we don't feel like unbuttoning our overcoat."

Fernando Pessoa - (The Book of Disquiet)





"Pedí tan poco a la vida y ese mismo poco la vida me lo negó. un haz de parte del sol, un campo próximo, un poco de sosiego con un poco de pan, no pesarme mucho el saber que existo, y no exigir nada de los otros ni ellos nada de mí. esto mismo me fue negado, como quien niega la limosna no por falta de buena alma, sino por tener que desabrocharse la chaqueta."

Fernando Pessoa - (Libro del desasosiego)





"Hayattan çok az şey istedim; ama o, o kadarını bile esirgedi benden. Azıcık güneş, kırlar, bir lokma ekmek, bir lokma huzur, canımı fazla yakmayacak bir yaşama bilincim olsun ve bir de ne kimseye muhtaç olayım ne elâlem bana muhtaç olsun. Bu kadarı bile esirgendi benden; hani yüreğimizin katılığından değil de, paltomuzun düğmelerini açmaya üşendiğimiz için dilenciyi başımızdan savarız ya, işte o şekilde."

Fernando Pessoa - (Huzursuzluğun Kitabı)


Photo by Vivian Maier

19 Ekim 2014 Pazar

Fernando Pessoa - (The Book of Disquiet)

"We are death. This thing we think of as life is only the sleep of real life, the death of what we truly are. The dead are born, they do not die. These worlds have become reversed for us. When we think we are alive, we are dead; we live even while we lie dying."

Fernando Pessoa - (The Book of Disquiet)





"Somos muerte. Esto que consideramos vida, es el sueño de la vida real, la muerte de lo que verdaderamente somos. Los muertos nacen, no mueren. Nuestros mundos están invertidos. Cuando consideramos que vivimos, estamos muertos; vamos a empezar a vivir, en cambio, cuando seamos moribundos."

Fernando Pessoa - (Libro del desasosiego)





"Ölümden yapılmışız biz. Hayat diye kabul ettiğimiz şey, gerçek hayatın uykusu, varlığımızın gerçek halinin ölümüdür. Yaşadığımızı sanırken ölüyüzdür; ölümle pençeleşirken yaşamaya başlarız."

Fernando Pessoa - (Huzursuzluğun Kitabı)


Samuel from Behind, 1997, by Rodney Smith









Fernando Pessoa - (The Book of Disquiet)

"But for those who are alert, who think and feel, the horrendous hysteria of trains, cars and ships makes it impossible to sleep or to wake up."

Fernando Pessoa - (The Book of Disquiet)





"Düşünenler ve hissedenler, hayata karşı uyanık olanlar; trenlerin, arabaların ve gemilerin korkunç isterisi yüzünden ne uyuyabilir ne de uyanık kalabilirler."

Fernando Pessoa - (Huzursuzluğun Kitabı)


Cais das Colunas, Lisboa, 1950-69, by Artur Pastor

14 Ekim 2014 Salı

Aldous Huxley - (Brave New World)

"Chronic remorse, as all the moralists are agreed, is a most undesirable sentiment. If you have behaved badly, repent, make what amends you can and address yourself to the task of behaving better next time. On no account brood over your wrongdoing. Rolling in the muck is not the best way of getting clean."

Aldous Huxley - (Brave New World)





"El remordimiento crónico, y en ello están acordes todos los moralistas, es un sentimiento sumamente indeseable. Si has obrado mal, arrepiéntete, enmienda tus yerros en lo posible y encamina tus esfuerzos a la tarea de comportarte mejor la próxima vez. Pero en ningún caso debes entregarte a una morosa meditación sobre tus faltas. Revolcarse en el fango no es la mejor manera de limpiarse."

Aldous Huxley - (Un mundo feliz)





"Kronik vicdan azabı tüm ahlâkçıların hemfikir olduğu gibi, hiç de istenmeyen bir duygudur. Eğer kötü bir davranışta bulunduysanız, pişmanlık duyun, elinizden geldiği kadar durumu düzeltin ve bir dahaki sefere daha iyi davranmaya bakın. Ne sebeple olursa olsun hatanızın üzerinde kara kara düşünmeyin. Temizlenmenin yolu çamurda yuvarlanmak değildir."

Aldous Huxley - (Cesur Yeni Dünya / İthaki Yayınları)

Çeviri: Ümit Tosun


Photo by Herbert Tobias